«Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».
Ένας αριστος οιωνός, να αγωνιζόμεθα για την πατρίδα. Ιλιάδα, Μ 243
«Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν».
Πάντα να αριστευεις και ανώτερος από τους άλλους και να μην ντροπιάζεις τη γεννεά των προγόνων. Ιλιάδα, Ζ 208
«Ανδρί δε κεκμηώτι μένος μέγα οίνος αέξει».
Τον κουρασμένο άνδρα γρήγορα το κρασί θα ξεσηκώσει. Ιλιάδα, Ζ 261
«Ώλετο μεν μοι νόστος, ατάρ κλέος άφθιτον έσται».
Δεν υπάρχει για μένα επιστροφή, μα αιώνια θα είναι η δόξα. Ιλιάδα, Ι 413
«Επεί η μάλα πολλά μεταξύ ούρεά τε σκιόεντα θάλασσά τε ηχήεσσα».
Γιατί πολλά μεταξυ μας χωρίζουν και ορη σκιωδη και θάλασσα κυματωδης. Ιλιάδα, Α 157
«…Έρις άμοτον μεμαυία… η τ’ ολίγη μεν πρώτα κορύσσεται, αυτάρ έπειτα ουρανώ εστήριξε κάρη και επί χθονί βαίνει».
...Έριδα λυσσασμένη… που στην αρχή μικρή ξεσηκώνεται και γρήγορα μετά αγγίζει τον ουρανό με την κορυφή και τη γη βαινουσα [με τους πόδες]. Ιλιάδα, Δ 442-444
«Ω πόποι, η μέγα πένθος Αχαιίδα γαίαν ικάνει!».
Ω, αλίμονο τι μεγα πένθος εκαλυψεν την χώρα των Αχαιών! Ιλιάδα, Α 154
«Τυδεύς τοι μικρός μεν έην δέμας, αλλά μαχητής». Ο Τυδέυς (ο πατέρας του Διομήδου) μικρός ήτο ως προς το σωμα, αλλά μαχητής. Ιλιάδα, Ε 801
«Ιητρός γαρ ανήρ πολλών αντάξιος άλλων».
Διοτι ο ιατρός είναι άνηρ ανταξιος πολλων άλλων. Ιλιάδα, Λ 514
«Ου γαρ από δρυός έσοι… ουδ’ από πέτρης».
Γιατί ούτε από δρυ ούτε από πέτρα γεννήθηκες. Οδύσσεια, τ 163
«Τέτλαθι δη, κραδίη και κύντερον άλλο ποτ’ έτλης».
Κράτα καρδιά μου, πολύ σκληρότερο έχεις αντεξει πόνο. Οδύσσεια, υ 18
«Αλλ’ ούπως άμα πάντα θεοί δόσαν ανθρώποισιν».
Αλλά οι θεοί δεν τα έδωσαν όλα συγχρόνως εις τους ανθρώπους. Ιλιάδα, Η 102
«Αφρήτωρ αθέμιστος ανέστιός εστιν εκείνος, ος πολέμου έραται επιδημίου, οκρυόεντος».
Ακοινώνητος, άγριος και άπατρις είναι αυτός που τον εμφύλιο πόλεμο αγαπά. Ιλιάδα, Ι 63
«Ως γαρ επεκλώσαντο θεοί δειλοίσι βροτοίσιν, ζώειν αχνυμένοις. Αυτοί δε τ’ ακηδέες εισίν».
Διοτι για τους δυστυχείς θνητούς αυτά έχουν οι θεοί κλωσμένα, να ζουν με λύπες. Μα καημός το τι είναι αυτοί δεν γνωρίζουν. Ιλιάδα, Ω 525-526
«Πριν τι κακόν παθέειν. Ρεχθέν δε τε νήπιος έγνω».
Πάντα ο φρόνιμος πριν πάθει λογαριάζει. Ιλιάδα, Ρ 32
«Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη. Εις κοίρανος έστω, εις βασιλεύς».
Δεν είναι καλό πράγμα η πολυαρχία. Ένας ας είναι ο αρχηγός, ένας βασιλευς. Ιλιάδα, Β 204
«Ου μεν γαρ τι που εστίν οϊζυρώτερον ανδρός πάντων, όσσα τε γαίαν έπι πνείει τε και έρπει».
Γιατί δεν υπάρχει πιο δυστυχισμένο πλάσμα από τον ανδρα, από όσα επι της γαιας αναπνέουν και περπατούν. Ιλιάδα, Ρ 446-447
«Οπποίον κ’ είπησθα έπος, τοίον κ’ επακούσαις».
Όποιο λόγο κι αν πεις τέτοιον και θα ακούσεις. Ιλιάδα, Υ 250
«Θεοί δε τε πάντα ίσασιν».
Οι θεοί δε τα πάντα γνωρίζουν. Οδύσσεια, δ 422
«Ζευς δ’ αυτός νέμει όλβον Ολύμπιος ανθρώποισιν, εσθλοίς ηδέ κακοίσιν, όπως εθέλησιν, εκάστω».
Ο ολύμπιος Δίας μοιράζει μόνος αυτός την ευτυχία στους ανθρώπους καταπώς θέλει στον καθένα, άσημους ή και επιφανείς. Οδύσσεια, ζ 230-231
«Αίψα γαρ εν κακότητι βροτοί καταγηράσκουσιν».
Γιατί πριν από την ώρα τους γερνούν όσοι τους χτύπησε συμφορά. Οδύσσεια, τ 382
«Αιδώς δ’ ουκ αγαθή κεχρημένω ανδρί παρείναι».
Η ντροπή δεν ταιριάζει σε αυτόν που εχει χρεια [ανάγκη]. Οδύσσεια, ρ 347
«Άνθρωποι δε μινυνθάδιοι τελέθουσιν».
Στον άνθρωπο γοργά η ζωή διαβαίνει. Οδύσσεια, τ 351
«Ως ουδέν γλυκίων ης πατρίδος ουδέ τοκείων γίγνεται».
Οπως τιποτε γλυκυτερον της πατριδος υπαρχει. Οδύσσεια, ι 31-32
«ΟΣ ΚΕ ΘΕΟΙΣ ΕΠΙΠΕΙΘΗΤΑΙ, ΜΑΛΑ Τ’ ΕΚΛΥΟΝ ΑΥΤΟΥ».ΑΝ ΑΚΟΥΣ (ΤΑ ΚΕΛΕΥΣΜΑΤΑ) ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΑΚΟΥΝ. ΙΛΙΑΔΑ, Α 218
την μεταφρασιν την εκανα εγω, διοτι αυτη που υπηρχε [των αθλιων καζαντζακη κλπ ηταν για καφρους]
Αμφιτρυων
