Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

«Καταδικάστε τη βία, απ όπου κι αν προέρχεται».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑ​ΟΥ (gpapanik.george@gmail.com)
Εικόνα του χρήστη ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Για την βία και την νομιμότητα.

«Καταδικάστε την βία, απ όπου κι αν προέρχεται».
Η συνηθισμένη κραυγή των «πράων οπαδών της μη βίας», των συγκυβερνητών ή και παρατρεχάμενών τους, στα κανάλια της TV και στις στήλες των εφημερίδων.
Τι είναι η βία για να την καταδικάσουμε;


Βία είναι στον κόσμο των λέξεων, ό,τι είναι το μαχαίρι για τον κόσμο των πραγμάτων, των αντικειμένων. Αν το δώσεις σ έναν κακούργο, θα αφαιρέσει μια ζωή. Αν το δώσεις σ έναν χειρουργό, θα σώσει μια ζωή. Το μαχαίρι είναι δίκοπο. Έχει την κακή του, έχει και την καλή του κ-όψη.
Η λέξις βία δεν προσδιορίζει απολύτως τίποτα. Αν δεν συγκεκριμενοποιήσεις την αντικειμενική πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται, η γενική έννοια βία, είναι σαν να μην λες τίποτε. Ποιος ασκεί την βία, με τι μέσα, σε βάρος τίνος, σε ποιο περιβάλλον. Όχι βία γενικά λοιπόν, αλλά ανάλυσις των όρων που ξεχωρίζουν τις συγκεκριμένες μορφές βίας.
Η κρίσις για το αν ενεργώ σωστά ή άσχημα όταν προμηθεύομαι όπλα από έναν ληστή, δεν εξαρτάται απ τον σκοπό και τον προορισμό αυτών των όπλων; Τα θέλω για φόνο ή ληστεία ή για να υπερασπίσω τον εαυτό μου ή ν απαλλαγώ από έναν δυνάστη; Τα θέλω για άδικο και άτιμο πόλεμο ή για δίκαιο και τίμιο; Ο καθένας που δεν τάχει χαμένα, μπορεί ν απαντήσει εύκολα σ αυτά τα διλήμματα.
Φανταστείτε λοιπόν πόσο γελοίος μπορεί να είναι εκείνος που φαντάζεται ότι, επειδή χρησιμοποιεί την ίδια λέξη (βία), μπορεί να εξισώσει την λεκτική αποδοκιμασία (ή και βρισιά) ή το πέταμα του γιαουρτιού, με την δολοφονία ενός νέου. Στην πραγματικότητα εκείνο που τους κάνει να αισιοδοξούν ότι μπορεί να το πετύχουν, είναι γιατί εκτοξεύουν το «επιχείρημά» τους μέσα απ το μαγικό κουτί, την TV τους. Μα και τα θαύματα έχουν όρια.
Και όπως σωστά επισημαίνει ο Γιώργος Φαρακλάς σε άρθρο του, αυτή η εξίσωσις σημαίνει ότι εκείνος που το επιχειρεί, προσπαθεί ν ανατρέψει έναν νομικό πολιτισμό αιώνων, που διακρίνει πλημμελήματα, πταίσματα και κακουργήματα.
Στη θεωρία των δύο άκρων, ταυτίζουν δύο πολιτικούς χώρους άκρως αντίθετους, με βάση την «βία» που ασκούν. Είναι σαν να τους ταυτίζουν με βάση το χρώμα της σημαίας τους. «Καταδικάστε», λοιπόν, «την βία απ όπου κι αν προέρχεται». Καταδικάστε και τα μαχαίρια, ό,τι κι αν κόβουν…

«Μα η βία είναι μονοπώλιο του κράτους», τσιρίζει ο εξάσφαιρος ακρο-σύμβουλος του πρωθυπουργού.
Αλλά, ώ του θαύματος, το ίδιο το Σύνταγμα (άρθρο 120, παράγραφος 4) επιτάσσει στους πολίτες ν ασκήσουν ακόμη και βία («με όλα τα μέσα»), σε κάθε απόπειρα βίαιης κατάλυσεως του συντάγματος.
Και το ισχύον δίκαιο, επιτρέπει την χρήσις βίας σε καταστάσεις άμυνας ή έκτακτης ανάγκης (άρθρα 22 και 25 του ποινικού κώδικα) (καθ. Κ. Χρυσόγονος στο άρθρο του «Η βία και η κυβερνητική προπαγάνδα»).

«Όμως πως μπορείς ν ασκήσεις βία ενάντια στην νόμιμη κυβέρνησις;», είναι το μόνιμο ρεφρέν των κυβερνητικών και παρατρεχάμενων, που σπάνια το παραλείπουν, στην εκστρατεία τους ενάντια στην βία.
Αν δηλαδή κάποιοι έχουν καταλάβει την εξουσία κοροϊδεύοντας το λαό με ψέματα, κουρελιάζοντας το Σύνταγμα, παραδίδοντας την πραγματική εξουσία σε ξένες δυνάμεις, εφαρμόζοντας πολιτικές που οδηγούν το λαό στην αυτοκτονία, μη τηρώντας τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν απ το Σύνταγμα (π.χ. η υποχρέωσις του Προέδρου της Δημοκρατίας να μεριμνά για την πιστή τήρησις του Συντάγματος και των νόμων, την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας της χώρας, σαν ρυθμιστής του Πολιτεύματος), όταν οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου πέφτουν σαν το χαλάζι (ενώ το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τις εκδίδει μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτου ανάγκης), εκμηδενίζοντας έτσι κάθε έννοια κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (σας θυμίζουν τίποτε όλα αυτά;), τότε οι Έλληνες δεν θα εφαρμόσουν το Σύνταγμα, που τους υποχρεώνει ν αντισταθούν με κάθε μέσο εναντίον των «νόμιμων» εξουσιαστών τους;
Και προσέξτε την παρατήρηση του καθηγητή Παρασκευόπουλου:
«Η υποβαθμισμένη λειτουργία ενός κοινοβουλίου, δεν θα μπορούσε να εξαγνίσει βασανιστήρια ή δίκες σε έκτακτα δικαστήρια».

Όταν δηλαδή το Σύνταγμα λέει (άρθρο 22) ότι η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται απ το κράτος, που μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησεως όλων των πολιτών και κάποιοι απατεώνες καταληψίες της «νόμιμου» εξουσίας, απολύουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες τους εργαζόμενους, με μόνο επιχείρημα ότι το υποσχέθηκαν στους δανειστές και στηριζόμενοι στο ότι κανείς στα TVκάναλα και γενικά τον τύπο δεν τους υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει τέτοια «υπόσχεσις» σε κανένα προεκλογικό τους πρόγραμμα (τουλάχιστον), μήπως φαντάζονται ότι αυτό τους το «μυστικό» δεν θα φτάσει, ειδικά σήμερα, στ αυτιά των εργαζομένων και των απολυμένων κι από κει στην μνήμη τους και στο θυμικό τους, έστω και με μια καθυστέρηση; Κι αυτό που θ ακολουθήσει θα το πουν «βία» ενάντια σε «νόμιμη» κυβέρνηση; Αυτοί που φαντάζονται μια τόσο «φτωχή» περιγραφή του μέλλοντος, ξεχνούν πόσο πλούσια είναι η ελληνική γλώσσα και πόσο δυναμική χρήση της μπορούν να κάνουν οι έλληνες, όταν κατανοήσουν την πραγματικότητα.


12 Ιανουαριου 2014
Γιώργος Παπανικολάου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε κατοικους Ελλαδος ΔΕΝ γινονται δεκτά τα γκριγκλις.
Εαν ειστε κατοικος εξωτερικου και δεν μπορειτε να χρησιμοποιησετε Ελληνικο αλφαβητο, θα μεταφραζω εγω τα σχολια και θα τα παραθετω διπλα η κατω απο το δικο σας.
Σχολια σε αλλη γλωσσα επιτρεπονται.