Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Η Ελλάς προαναγγέλλει την τριτο-κοσμικοποίηση της Ευρώπης


Του Bernard Conteεπίκουρος καθηγητήςπανεπιστήμιο του Bordeaux12/03/2010


Catherine Payton
Τα μέτρα αυστηρής λιτότητας στα οποία υποβάλλεται η Ελλάδαβρίσκουν το πρότυπό τους στις πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής που επιβλήθηκαν απότο ΔΝΤ στις χώρες του Νότου μετά την κρίση χρέους που προκάλεσε η άνοδοςτων επιτοκίων της FED το 1982, επισημαίνει ο οικονομολόγος Bernard Conte.Εκείνη την εποχήόπως και σήμεραη πραγματική δυσκολία βρισκόταν στο νααναγκάσουν τους λαούς να (από)δεχτούν το κόστος της κρίσηςΑπό τότε όμως οιπολιτικές επιβολής αυτών των δυσάρεστων μέτρων βελτιώθηκανλέει ο Conte,υπενθυμίζοντας ότι ο ΟΟΣΑ συνέταξε – για κάθε περίπτωση – έναν οδηγό (τοέργοLa faisabilité politique de lajustement – Η πολιτική βιωσιμότητα τηςφιλελεύθερης προσαρμογήςτου Christian Morrisson), όπου περιγράφονται οιστρατηγικές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις.


Η Ελλάδα είναι υπερχρεωμένη και ο διεθνής χρηματοοικονομικός τομέας επιτίθεται στοναδύναμο κρίκο της ευρωζώνης προκειμένου να δοκιμάσει τη συνοχή του συνόλουπροτούνα κερδοσκοπήσει ενδεχομένως εναντίον άλλων χωρών με σκοπό το υπερκέρδος.

Η αντίδραση σε αυτή την επίθεση θα έπρεπε να οδηγήσει στο να τεθεί η Ελλάδα υπό τηνκηδεμονία της Ευρωπαϊκής Ένωσηςτων συνεταίρων της ευρωζώνης ή/και ενός πιθανούευρωπαϊκού νομισματικού ΤαμείουΌπως και οι τριτοκοσμικές χώρες από τη δεκαετία του’80, η Ελλάδα πρόκειται να συνειδητοποιήσει ότι υποβάλλεται σε ένα αυστηρό πρόγραμμαοικονομικής και κοινωνικής προσαρμογής που θα σημάνει την τριτοκοσμικοποίηση της,πράγμα που προαναγγέλλει αναμφίβολα το ίδιο και για άλλες χώρες της Ευρώπης.

Η Ελλάδα καταγράφει σημαντικά δημόσια ελλείμματα που πρέπει να χρηματοδοτηθούναπό δάνειατων οποίων η συσσώρευση αυξάνει τον όγκο του χρέους του κράτους.Προκειμένου να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των ιδιωτών δανειστών τηςη χώραπρέπει να μειώσει το χρέος τηςΑν δεν το καταφέρειτο ασφάλιστρο « κινδύνου », πουδιεκδικούν οι δανειστές και που προστίθεται στο «κανονικό» επιτόκιοθα μπορούσε ναοδηγήσει σε τοκογλυφίαΟ Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει άλλη επιλογήπρέπειοπωσδήποτε να χρεωθεί σε μικρότερο βαθμό και μάλιστανα μειώσει τον όγκο τουελληνικού χρέους.

Το παράδειγμα του Τρίτου Κόσμου το 1982
Η κατάσταση της «υπερχρέωσης» Ελλάδας μοιάζει με αυτή των χώρων του ΤρίτουΚόσμου κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους του 1982. Πράγματιπροκείμενου νααντιμετωπίσουν τις χρηματοπιστωτικές υποχρεώσειςοι χώρες του Νότουστα πρόθυρατης στάσης πληρωμών, «βοηθήθηκαν» από το ΔΝΤ και την παγκόσμια ΤράπεζαΑυτοί οιοργανισμοί δάνεισαν στις χώρες του Νότου ώστε οι τελευταίες να καταφέρουν νακαλύψουν τα χρέη τους προς τις τράπεζεςΈτσιοι εν λόγω τράπεζες μπόρεσαν καιμετέφεραν στο ΔΝΤ και στην παγκόσμια Τράπεζα ένα μεγάλο μέρος των «τοξικών»πιστώσεων (ή των «τοξικών ενεργητικών» τουςσε γλώσσα πολιτικά ορθή). Σεαντάλλαγμαστις χώρες που δέχτηκαν «βοήθεια» επιβλήθηκαν προγράμματαδιαρθρωτικής προσαρμογήςδηλαδή υλοποίηση της συναίνεσης της Ουάσινγκτον πουείναι προϊόν νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής εμπνεύσεως.

Μέσω της εφαρμογής των δέκα εντολών τηςη συναίνεση της Ουάσινγκτον στοχεύει στονα επιτρέψει στις χώρες υπό προσαρμογή να επανακτήσουν τη δυνατότητα ναεξασφαλίσουν την εξυπηρέτηση (κύρια + επιτόκιατου εξωτερικού χρέους τουςΠρέπει,με κάθε τίμημανα αποδεσμεύσουν κεφάλαια για να πληρώσουν τους δανειστές τους.

Μείωση του κρατικού ελλείμματος
Η μείωση του ελλείμματος υπονοεί τη συρρίκνωση των δαπανών και την αύξηση τωνεσόδων του κράτους.

Η μείωση των δημοσίων δαπανών προϋποθέτει μείωση:
• στις δαπάνες για τη μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων (μείωση του δυναμικού ήκαιτου επίπεδου των μισθών)
• στις άλλες λειτουργικές δαπάνες (παιδείακοινωνικές δαπάνες…)
• στις επιδοτήσεις (δημόσιες υπηρεσίεςσύλλογοι…)
• στις δημόσιες επενδύσεις (υποδομές…)

Η αύξηση των εσόδων απαιτεί:
• (τηνεπιβάρυνση της φορολόγησης
• (τηνιδιωτικοποίηση των κερδοφόρων δημόσιων υπηρεσιών (νερόηλεκτροδότηση…)

Γενικότεραυποτίθεται ότι η ανάπτυξη διευρύνει τα περιθώρια κινήσεων με την ανάπτυξητης οικονομικής δραστηριότηταςη οποία αυξάνει αυτόματα τα έσοδα του ΚράτουςΗανάπτυξη μπορεί να προέρχεται από τις εξαγωγέςσε περίπτωση που η εθνική παραγωγήέχει όφελος από τον εξωτερικό ανταγωνισμό χάρη στην υποτίμηση του εθνικούνομίσματοςήεάν αυτό αποδεικνύεται αδύνατομε τον ανταγωνιστικό αποπληθωρισμό(όπως έγινε με το CFA – φράγκο Αφρικανικής Οικονομικής Κοινότηταςπροτού γίνει ηυποτίμηση του 1994: σκοπός ήταν ένα ποσοστό πληθωρισμού χαμηλότερο από αυτόντων ανταγωνιστικών χώρων.

Η φιλοσοφία των προγραμμάτων προσαρμογής είναι τελικάαφενός μια προσπάθειααύξησης της πλεονασματικής τοπικής παραγωγής (μέσω της ανάπτυξηςκαιαφετέρουμείωσης της τοπικής κατανάλωσης του πλεονάσματος αυτού με σκοπό την εξαγωγή του.Σε καμία περίπτωση δεν τίθεται θέμα για την ευημερία των λαών.

Ο τραγικός απολογισμός των προσαρμογών
Παρά τις πολυάριθμες μελέτες που έγιναν με χρηματοδότηση της παγκόσμιας Τράπεζαςκαι του ΔΝΤοι οποίες τείνουν να αποδεικνύουν ότι η προσαρμογή παράγει ανάπτυξη καισυνεπώςευνοεί και τους φτωχούςοι αρνητικές κοινωνικές επιπτώσεις δεν άργησαν ναεμφανιστούν και να καταδικαστούνΈτσιαυξήθηκε η φτώχια και η προϋπάρχουσα μεσαίατάξη εξαθλιώθηκεΟι λαοί του Νότου έχουν υποστεί τις τραγικές συνέπειες τηςπροσαρμογής για την αποπληρωμή των χρεών από τα οποία ωφελήθηκαν ελάχιστα.

Η Ελλάδα «εγκαινιάζει» τις προσαρμοστικές πολιτικές στην Ευρώπη
Μέχρι στιγμήςη νεοφιλελεύθερη προσαρμογή που επιβλήθηκεπροοριζόταναποκλειστικά για τις «μην αναπτυγμένες» χώρεςΗ Ελλάδα εγκαινιάζει τη διαδικασίατριτοκοσμικοποίησης της Ευρώπης με αφορμή τη λεγόμενη «προσαρμογή». Όπως καιστις χώρες του Τρίτου Κόσμουπρόκειται να κερδίσει δημοσιονομικά περιθώρια κινήσεωςώστε να εξοφλήσει το εξωτερικό χρέος μέσω της μείωσης του μεγέθους του Κράτουςτηςιδιωτικοποίησηςτης απορρύθμισηςτων περικοπών στον προϋπολογισμό της υγείας,της παιδείαςκλπ.

Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της φιλελεύθερης Ευρώπης
Ο άγνωστος παράγοντας παραμένει η λαϊκή αντίδρασηΘα αποδεχτεί άραγε τη λιτότητα ολαόςΉδη γίνονται απεργίες και διαδηλώσειςΧτες, 11 Μαρτίου (2010), πάνω από 100 000 άτομα διαδήλωναν στην ΑθήναΣτην Πορτογαλία και στην Ισπανία ξεκίνησε ηκοινωνική επιστράτευσηΗ προσαρμογή θα σκοντάψει στο κοινωνικό εμπόδιοΕπιπλέον,οι κοινωνικές ταραχές μπορεί να αγγίξουν και τον πολιτικό τομέα με την εμφάνιση και τηνπιθανή άνοδο στην εξουσία πολιτικών δυνάμεων που βρίσκονται εκτός «συναίνεσης»: «μαλακή» δεξιά - αριστερά «του σαλονιού». Κι εδώ όμωςοι συνένοχες ελίτ μπορούν ναεμπνευστούν από την εμπειρία του Τρίτου Κόσμου για να επιβάλλουν τα μέτρα.

Η βιωσιμότητα της προσαρμοστικής πολιτικής
Στη δεκαετία του ’90, πραγματοποιήθηκαν πολλές εργασίες στους κόλπους του ΟΟΣΑσχετικά με την πολιτική βιωσιμότητα της φιλελεύθερης προσαρμογήςΟ ChristianMorrisson προειδοποιεί: « η εφαρμογή των προγραμμάτων προσαρμογής σε δεκάδεςχώρες στη δεκαετία του’80 έδειξε ότι δε δόθηκε καμία σημασία στην πολιτική διάστασητης προσαρμογήςΥπό την πίεση απεργιώνδιαδηλώσεωνακόμα και εξεγέρσεων,πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περιορίσουν σε μεγάλο βαθμό ταπρογράμματά τους» (σελ. 6). Συμφέρει η ελαχιστοποίηση των κινδύνων και η υιοθέτησημιας κατάλληλης πολιτικής στρατηγικής.

Μέτρα με ελάχιστο πολιτικό και κοινωνικό ρίσκο
Βασισμένος σε μελέτες πάνω σε πολλές χώρεςο Christian Morrisson επισημαίνει «τοπολιτικό συμφέρον κάποιων μέτρων […]: καμία κυβέρνηση δεν κινδυνεύει απόπεριοριστική νομισματική πολιτικήαπότομες περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις ήμείωση των λειτουργικών δαπανώνΑυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτά τα μέτρα δεν έχουναρνητικές επιπτώσειςοικονομικές ή κοινωνικές : η μείωση των δημόσιων επενδύσεωνεπιβραδύνει την ανάπτυξη για αρκετά χρόνια και οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες εργάτες τουοικοδομικού τομέαχωρίς επίδομαΣκεπτόμαστε εδώ όμως βάσει ενός μόνο κριτηρίου:ελαχιστοποίηση των κινδύνων ταραχών» (σελ. 16). Άνευ σημασίας «στηνπραγματικότηταοι οικοδομικές επιχειρήσεις υποφέρουν πολύ από τέτοιες περικοπές (στιςδημόσιες επενδύσειςπου πολλαπλασιάζουν τις πτωχεύσεις και τις απολύσειςΑλλάαυτός ο τομέαςπου αποτελεί σύνθεση μικρών και μεσαίων επιχειρήσεωνδεν έχει κανένασχεδόν πολιτικό βάρος» (σελ. 17). «Οι μειώσεις των μισθών και των θέσεων εργασίας στοστενό και στον ευρύ δημόσιο τομέα εμφανίζονται συνήθως ανάμεσα στα κύρια μέτρα τωνπρογραμμάτων προσαρμογής» (σελ. 29).

Κατά τον Christian Morrissonαυτό το μέτρο είναι «λιγότερο επικίνδυνο από πολιτικήάποψη» από άλλα και «επιβαρύνει τα μεσαία στρώματα και όχι τους φτωχούς». Σεπερίπτωση ταραχών (απεργίες…), «η κυβέρνηση έχει ωστόσο τη δυνατότητα ναεπικαλείται τον πραγματισμό των δημόσιων υπαλλήλωνΜπορείπαραδείγματος χάρηναεξηγήσει ότιαφού το ΔΝΤ θέλει μείωση 20% στη μισθοδοσίαη μόνη δυνατή λύση είναιείτε οι απολύσεις είτε η μείωση των μισθών και ότι προτιμάγια το συμφέρον όλωντηδεύτερη λύσηΗ εμπειρία πολλών κυβερνήσεων της Αφρικής δείχνει ότι ο λαόςανταποκρίνεται «θετικά» σε αυτό το επιχείρημα» (σελ. 29). Και αυτό που ισχύει στηνΑφρικήισχύει και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Μείωση της ποιότητας των δημόσιων υπηρεσιών
«Εάν μειώσουμε τα λειτουργικά έξοδαθα φροντίσουμε όμως να μη μειώσουμε τηνποσότητα της υπηρεσίαςκι ας μειωθεί η ποιότηταΜπορούμεπαραδείγματος χάρηναπερικόψουμε τις πιστώσεις για λειτουργικές δαπάνες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια,θα ήταν όμως επικίνδυνο να περιορίσουμε τον αριθμό των μαθητών ή των φοιτητώνΟιοικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στην άρνηση εγγραφής των παιδιών τουςόχι όμως σεμια βαθμιαία μείωση της ποιότητας της παιδείας και το σχολείο μπορεί να εξασφαλίσειπροοδευτικά και με χρονική ακρίβεια οικονομική συνεισφορά από τις οικογένειες ή νακαταργήσει κάποια δραστηριότηταΑυτό γίνεται σταδιακάσε ένα σχολείο κι όχι στοδιπλανό ώστε να αποφύγουμε τη γενική δυσαρέσκεια του λαού». Ουδέν σχόλιον!

Διαίρει και βασίλευε
«Μια κυβέρνησηδύσκολα μπορεί να πραγματοποιήσει την προσαρμογή ενάντια στηβούληση της κοινής γνώμης στο σύνολό τηςΠρέπει να διατηρήσει την υποστήριξη ενόςμέρους της κοινής γνώμηςκι αν χρειαστείεις βάρος άλλων κοινωνικών ομάδωνΜε αυτήτην έννοιαένα μέτρο που θα αφορούσε με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις κοινωνικές ομάδες(δηλαδή που θα ήταν ουδέτεροαπό κοινωνική άποψη), θα ήταν πολύ πιο δύσκολο ναεφαρμοστεί από ένα μέτρο μεροληπτικόπου θα επιβάρυνε συγκεκριμένες ομάδες και πουθα εξαιρούσε τις άλλες προκειμένου να υποστηρίξουν την κυβέρνηση» (σελ.17). Επειδή«οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις χτυπούν συγκεκριμένες ομάδες προς όφελος άλλων, […]μια κυβέρνηση μπορεί πάντα να στηρίζεται στην συμμαχία των νικητριών ομάδων ενάντιαστους ηττημένους» (σελ. 18). Συνεπώςσυνιστάται η διαίρεση και η αντιπαράθεση τωνκοινωνικών ομάδων για την επιβολή αυστηρών μέτρων.

Ένα «δικτατορικό» καθεστώς θα ήταν ιδανικό για την επιβολή των μέτρων
«Μια σύγκριση των δημοκρατικών χώρων της Λατινικής Αμερικής όπως η ΚολομβίαοΙσημερινόςτο Περού με τα στρατιωτικά καθεστώτα όπως η Αργεντινή και η Χιλήτο 1981-82, δείχνει ότι οι ταραχές είναι σπανιότερες όταν πρόκειται για στρατιωτικά καθεστώτα. […]Εύγλωττη είναι η σύγκριση ανάμεσα στις δυο εμπειρίες της Αργεντινής υπό στρατιωτικόκαθεστώς (το 1981) και με δημοκρατία (το 1987): το επίπεδο διαμαρτυρίας ήταν τρειςφορές πιο υψηλό το 1987 και υπήρξαν πιο πολλές διαδηλώσεις» (σελ. 12). Έτσιένααυταρχικό καθεστώς θα ήταν ιδανικό για την επιβολή των μέτρωνΜήπως ονεοφιλελευθερισμός τείνει να ξεφύγει;

Εν κατακλείδιη Ελλάδα σηματοδοτεί με σαφήνεια την τριτοκοσμικοποίηση της Ευρώπης.



Πηγή : http://cadtmnimes.free.fr/spip.php?article229 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε κατοικους Ελλαδος ΔΕΝ γινονται δεκτά τα γκριγκλις.
Εαν ειστε κατοικος εξωτερικου και δεν μπορειτε να χρησιμοποιησετε Ελληνικο αλφαβητο, θα μεταφραζω εγω τα σχολια και θα τα παραθετω διπλα η κατω απο το δικο σας.
Σχολια σε αλλη γλωσσα επιτρεπονται.