Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

ΤΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ, ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ ΞΑΝΑ ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ.


Μέσα στο τεχνητό κλίμα ενός ανυπάρκτου -όπως ομολογήθηκε εκ των υστέρων- «κομμουνιστικού κινδύνου», οργανώθηκε, στις αρχές του 1967, η αντεπίθεση της «καθυστηκυΐας τάξεως» εναντίον του αιτήματος του λαού για εκλογές. Περιχαρακωμένη ΕΚΤΟΣ πλαισίου νομιμότητος, είχε η τάξη αυτή για σύνθημά της «να διενεργηθούν οι εκλογές, όταν ο ελληνικός λαός ηρεμήση». Το ίδιο ακριβώς μοτίβο που επρόκειτο να υιοθετήση λίγο αργότερα η δικτατορία Παπαδοπούλου, που ζητούσε από τον ελληνικό λαό όχι πια να «ηρεμήση» αλλά να «ωριμάση»…

Συναλληλία συνταγματαρχών και παπάδων (Η φωτογραφία από το blog της Κλεο)



 


ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ είναι η βιαία κατάλυση του πολιτεύματος με την έγκριση του λαού.
ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ είναι η βιαία κατάλυση του πολιτεύματος χωρίς την έγκριση του λαού.


            Με βάση αυτά θα πρέπει να πούμε τι ήταν οι διάφορες στρατιωτικές επεμβάσεις κατά την διάρκεια της Ελληνικής ιστορίας.

Το κίνημα του 1821 ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Το κίνημα του Καλλέργη το 1943 ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Το κίνημα του Ζορμπά του 1909 ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου  ήταν ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ.
Το κίνημα του Πλαστηρα-Γονατά το 1922 ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Το κίνημα της 21/4/1967 τι ήταν;
Το κίνημα της 25/11/1973 τι ήταν;




Όπως ήταν αναμενόμενο, η «εθνοσωτήριος επανάσταση» άρχισε να βρίσκει συμπαράσταση έμπρακτα από την εκκλησία, από τις πρώτες κιόλας στιγμές της εγκατάστασής της:
«Ο απροκαταλήπτως κρίνων την εν Ελλάδι πραγματικότητα, μετά την εγκατάστασιν της νέας Εθνικής Κυβερνήσεως, δεν είναι δυνατόν ή να ομολογήσει ότι εις πολλούς τομείς της εθνικής και κρατικής δραστηριότητος εγένετο ήδη αισθητή μια νέα πνοή υγείας και ανακαινιστικής δημιουργίας. Η επιτευχθείσα γαλήνη και το εξαγγελθέν πρόγραμμα της Κυβερνήσεως γεννούν την ελπίδα ότι θα ανατείλουν δια τον τόπον καλύτεραι ημέραι. Οι στόχοι του κυβερνητικού προγραμματισμού είναι τω όντι αξιέπαινοι» (περιοδικό Εκκλησία, 15-5-67).

Πριν περάσουν λίγες μέρες, ο Ιερώνυμος επιδίδει και προσωπικά τα διαπιστευτήρια και τις ευχαριστίες του στον τότε υπουργό παιδείας Καλαμποκιά. «Η Εθνική Κυβέρνησις ηθέλησε ίνα η αναγεννητική πνοή την οποία αντιλαμβανόμεθα πνέουσα εις πάντας τους τομείς της δημόσιας ζωής πνεύση και εντός της εκκλησίας. Επιθυμούμεν να επαναλάβομεν τας προς την Εθνικήν Κυβέρνησιν προσωπικάς ευχαριστίας». (23-5-67).




Ο ίδιος ρασοφόρος τον Μάιο του 1968 απένειμε στον Παπαδόπουλο τον χρυσό σταυρό του «αποστόλου» Παύλου, αποδίδοντας του έτσι μια τιμή που δεν αποδόθηκε σε κανένα πρωθυπουργό των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
Την ίδια μέρα προσφώνησε τον Παπαδόπουλο στο μέγαρο της αρχιεπισκοπής Αθηνών, ο Αντώνιος Γαβαλάς, εκ μέρους όλων των κληρικών που δούλευαν εκεί. […] «Αι άγιαι ψυχαί των ιερέων θα δέωνται του θεού υμών υπέρ της ευοδώσεως και ολοκληρώσεως του εθνοσωτήριου έργου της επαναστάσεως της 21 Απριλίου του 1967… Η επανάστασις της 21ης Απριλίου σώζει την Ελλάδα από την καταστροφήν και την εξουθένωσιν, εις την οποίαν αφεύκτως ωδηγείτο. Επί της Εθνικής Κυβερνήσεως αποκτά επί τέλους και η εκκλησία της Ελλάδος Ηγεσίαν. Ω, χαράς ευαγγέλια».

Η ιεραρχία της εκκλησίας, συνεχίζοντας ακάθεκτη τη προσπάθεια της καθαγίασης των χουντικών και πλέουσα σε πελάγη ευτυχίας για την τόσο αγαστή συνεργασία της με τους τυράννους, δεν σταματάει εκεί. Τον Νοέμβριο του 1972, ο Ιερώνυμος απονέμει στον Παπαδόπουλο τα «Διάσημα Μεγαλόσταυρου του Τάγματος Αποστόλου Παύλου», συνοδεύοντάς τα με τις ακόλουθες κολακείες:

«Η Υμετέρα μόνο Εξοχότης το ετόλμησε (από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους) και με το ξίφος της αποφασιστικότητος, η οποία Σας διακρίνει, αποκόψατε τα δεσμά τής εσταυρωμένης Εκκλησίας. Η Εκκλησία Σάς ικετεύει: ολοκληρώσατε το έργο σας μέχρι τέλους. Η Εκκλησία σάς ευγνωμονεί ήδη και θα σας ευγνωμονεί εσαεί».
Κανείς από τους σημερινούς μητροπολίτες, όσο και αν επιχειρείται να απλωθεί ένα πέπλο λήθης πάνω από αυτό το γεγονός, δεν διαφοροποιήθηκε από τις επίσημες θέσεις της ιεραρχίας, τασσόμενος στο πλευρό όλων αυτών που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και εξοντώθηκαν από τους εξουσιαστές.
Κάτι, που έχει επιβεβαιωθεί και από τον πρωτοπρεσβύτερο Πυρουνάκη, με επιστολή του στον Γ. Καρανικόλα: «Σημειώνω το καλόπιστο λάθος σου να νομίζεις ότι ελάχιστοι δεσπότες στη δικτατορία έκαναν αντίσταση. Κανείς!».








Κατά τη χρονική περίοδο της επταετίας, η εκκλησία όχι μόνο δεν τήρησε αποστάσεις από τον κρατικό μηχανισμό, όπως ξεδιάντροπα ισχυρίζονται μέχρι και σήμερα οι διάφοροι υποστηρικτές της, αλλά –αντίθετα– επιχείρησε να διευκολύνει με κάθε τρόπο τις κινήσεις του και συμπαρατάχθηκε με τους τυράννους. Αυτούς τους ιδιαίτερα συνεκτικούς δεσμούς τόνιζαν με έμφαση, από την πρώτη στιγμή, οι χουντικοί με το ασταμάτητα προβαλλόμενο «Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών».
 

Την 2/3/1969, Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος - κατά τη διάρκεια προγεύματος που παρέθεσε ο «αντιβασιλεύς» προς τιμήν της ιεραρχίας- να ευχαριστεί την «εθνικήν κυβέρνησιν»: «Συγκινούμεθα ιδιαιτέρως, διότι εφέτος ο πανηγυρισμός της Ορθοδοξίας συμπίπτει μετά μιας ειρηνικής κατακτήσεως της Εκκλησίας, εν τη χώρα μας, η οποία οφείλεται εις την Επανάστασιν της 21ης Απριλίου. Εννοώ την δια του νέου Καταστατικού Χάρτου αποδέσμευσιν της Εκκλησίας από των περισσοτέρων εμποδίων, τα οποία ετίθεντο εις την δράσιν της υπό των πολιτειακών περιορισμών και την παροχήν εις αυτήν της δυνατότητος, όπως χρησιμοποιήση όλας αυτής τας δυνάμεις εις το σωτήριον έργον της».


====================================


Οι αναταραχές είχαν αρχίσει μήνες νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, όταν φοιτητές της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής στο κέντρο της Αθήνας επί της οδού Σόλωνος, ζητώντας ανάκληση του νομού 1347 που επέβαλε την στράτευση «αντιδραστικών νέων», καθώς 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία.
Από την ταράτσα του κτιρίου απαγγέλλουν τον ακόλουθο όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στo όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».
Στις 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν αποχή από τα μαθήματα, ενώ την ίδια ώρα ξεκινούν διαδηλώσεις εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος. Καθώς οι Αρχές παρακολουθούσαν αμέτοχες, οι φοιτητές οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου.
 ====
Τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου αποφασίζεται η επέμβαση του στρατού και ένα από τα άρματα μάχης που είχαν παραταχθεί έξω από τη σχολή, γκρεμίζει την κεντρική πύλη. Όπως φαίνεται και στο ιστορικό φιλμ που τράβηξε παράνομα Ολλανδός δημοσιογράφος, το τανκ έριξε την σιδερένια πύλη τη στιγμή που επάνω βρίσκονταν φοιτητές.
Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους, αλλά η μετάδοση διακόπηκε με την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής.

 Οι φοιτητές, βλέποντας το άρμα μάχης να εισβάλλει, ακολουθούμενο από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, άρχισαν να αποχωρούν μαζικά από την πύλη επί της Στουρνάρη.
Οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται στους φοιτητές, την έξοδο των οποίων αποφασίζουν (σύμφωνα και με το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά) να περιφρουρήσουν κάποιοι από τους στρατιώτες που βρίσκονταν στην περιοχή, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις επενέβησαν και εναντίον των αστυνομικών που βιαιοπραγούσαν στους φοιτητές.

Πολλοί φοιτητές βρίσκουν καταφύγιο σε γειτονικές πολυκατοικίες. Ελεύθεροι σκοπευτές της αστυνομίας ανοίγουν πυρ από γειτονικές ταράτσες, ενώ άνδρες της ΚΥΠ καταδιώκουν τους εξεγερθέντες.
Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά πολιτών μέχρι και την επόμενη μέρα.
Η πρώτη επίσημη καταγραφή έγινε τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά.

Στο πόρισμά του γίνεται λόγος για 18 επίσημους νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Το 1975, ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας.
Σύμφωνα με έρευνα (το 2003) του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 23, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16. Ο Χρήστος Λάζος υποστηρίζει ότι οι νεκροί είναι 83 και ίσως περισσότεροι.

 ========================


Γυάρος

Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου αναβίωσε το κλειστό από το 1960 στρατόπεδο-φυλακή της Γυάρου. Οι πρώτοι 6.118 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν εκεί με αρματαγωγά του Στόλου στις 28 Απριλίου. Τελικά ο αριθμός τους έφθασε τις 7.500. Από αυτούς περίπου 1.000 έμεναν στο κτήριο των φυλακών, οι υπόλοιποι σε σκηνές. H διεθνής κατακραυγή και η απόπειρα της χούντας να προχωρήσει σε "εκδημοκρατισμό" του καθεστώτος οδήγησαν στην κατάργηση του στρατοπέδου και στην απόλυση των κρατουμένων το καλοκαίρι του 1973. Από τον Φεβρουάριο του 1974, μετά την ανατροπή του Γ. Παπαδόπουλου από τον Δ. Ιωαννίδη, και έως την πτώση της χούντας η Γυάρος χρησιμοποιήθηκε και πάλι ως φυλακή για 44 πολιτικούς κρατούμενους.

Λέρος

Στη Λέρο δημιουργήθηκαν δύο στρατόπεδα, στο Παρθένι και στο Λακκί, για να αποσυμφορηθεί η φυλακή της Γυάρου. Στο Παρθένι οι παλιοί ιταλικοί στρατώνες χρησιμοποιήθηκαν για τη διαμονή της φρουράς, ενώ οι αποθήκες πυρομαχικών στέγασαν 450 κρατούμενους. Ήταν κτήρια τελείως ακατάλληλα για διαμονή ανθρώπων, καθώς δεν είχαν κανονικά παράθυρα παρά μόνο φεγγίτες στα υψηλότερα σημεία των τοίχων, απ' όπου δεν μπορούσε να περάσει το φως του ήλιου. Ανάλογες ήταν οι συνθήκες κράτησης και στο Λακκί, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το λιμάνι. Σε τετραώροφα κτήρια, εγκαταλελειμμένους στρατώνες της περιόδου της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα, στεγάσθηκαν περίπου 1.200 πολιτικοί κρατούμενοι.



 Η Αμαλία Φλέμινγκ δικάζεται για την αντιδικτατορική της δράση.
Φωτογραφικό Αρχείο Αφών Μεγαλοκονόμου.

 =========================================================

εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" σε φύλλο του Δεκεμβρίου 1945: "Σήμερον ο εθνικός στρατός - η εθνοφυλακή -είναι γεμάτη από αξιωματικούς και άνδρας των Ταγμάτων Ασφαλείας. Και η σχολή των Ευελπίδων ανέλαβε να διδάξει την στρατιωτικήν τέχνην και τον πατριωτισμόν εις 107 ταγματασφαλίτας, οι οποίοι μετά τρία έτη θα πλαισιώσουν τον ελληνικόν στρατόν. Και ουδείς ερυθριά"
===================================================

'Aρθρο 120
Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και στους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
Ο σφετερισμός, με οποιοδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία.
Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε κατοικους Ελλαδος ΔΕΝ γινονται δεκτά τα γκριγκλις.
Εαν ειστε κατοικος εξωτερικου και δεν μπορειτε να χρησιμοποιησετε Ελληνικο αλφαβητο, θα μεταφραζω εγω τα σχολια και θα τα παραθετω διπλα η κατω απο το δικο σας.
Σχολια σε αλλη γλωσσα επιτρεπονται.