Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού.

 Συνέντευξις του συγγραφέως Deschner


 

Karlheinz Deschner: «Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα». 
(του David Signer, εφημερίδα Weltwoche Ζυρίχης, 40/08)
Ο κριτικός του εκκλησιαστικού μηχανισμού Karlheinz Deschner (γενν. το έτος 1924) έχει ένα πολύ εκτεταμένο έργο με αντικείμενο την Ιστορία και τα έργα της χριστιανικής θρησκείας και των ηγετών της. Αποκορύφωμα αυτής της συγγραφικής παραγωγής είναι ένα δεκάτομο έργο με τίτλο «Η εγκληματική Ιστορία του χριστιανισμού» (στα ελληνικά: Εκδόσεις «Κάκτος»), για τον οποίο χριστιανισμό γράφει ο Deschner ότι αποτελεί «Ένα μήνυμα χαράς με πολεμική εξάρτηση». Με αφορμή την κυκλοφορία του 9ου τόμου της σειράς, αναδημοσιεύουμε εδώ το πρώτο μέρος μιας λίγο παλαιότερης συνέντευξης του Deschner, η οποία πρωτοδημοσιεύτηκε στη γνωστή ελβετική εφημερίδα Weltwoche:
Κύριε Deschner, ποιος νομίζετε ότι είναι ο πυρήνας του χριστιανισμού;
Πρόκειται για ένα μήνυμα χαράς με πολεμική εξάρτηση. Απ' τη μια πλευρά πολλοί ωραίοι μύθοι, π.χ. το παραμύθι με την ανάσταση, πολλές όμορφες επιταγές, όπως η αγάπη του πλησίον και του εχθρού, η επιταγή να μην κλέβουμε, να μην σκοτώνουμε, αλλά και η εξυπνάδα να μην τηρεί τίποτα από αυτά. Ο χριστιανισμός αποτελεί το συνασπισμό μιας χορωδίας με μια πυρκαγιά.
Τι βρίσκετε σήμερα τόσο κακό στο χριστιανισμό; Το 8-τομο έργο σας ονομάζεται «Η εγκληματική Ιστορία του χριστιανισμού» Δεν έχει χάσει την επιρροή της η εκκλησία, τουλάχιστον στη Δυτική Ευρώπη;

Καταρχάς: Δεν περιγράφω το σημερινό χριστιανισμό αλλά το παρελθόν του, δηλαδή κάτι που συχνά είναι διαφορετικό και μερικές φορές πάλι όχι. Σήμερα εγκληματικές είναι οι επιπτώσεις της χριστιανικής ιδεολογίας, οι πολλαπλές επενέργειες της δογματικής τρέλας του. Δεν ικανοποιείται με την απλή πίστη, αλλά θέλει να προσηλυτίσει, να επιτίθεται, να κατακτά. Εγκληματική είναι σήμερα η καταστροφική σεξουαλική και κοινωνική ηθική του, η πρακτική του να προστατεύει στην αγκαλιά της μητέρας το μωρό, το οποίο αργότερα το στέλνει με ευλογίες να σκοτωθεί στον πόλεμο. Μετατρέπει τις μικρές θυσίες των πλούσιων για τους φτωχούς σε μεγάλες θυσίες των φτωχών για τους πλούσιους. Αυτό που χάνει ή φαίνεται να χάνει ο εκκλησιαστικός μηχανισμός στην Ευρώπη, το κερδίζει κάπου αλλού, στην «God's own country».
Πώς βλέπετε τη σχέση χριστιανισμού- ιουδαϊσμού- μωαμεθανισμού; Η βία και ο αποκλεισμός των διαφορετικά σκεπτόμενων εντοπίζονται εξ ίσου στις μονοθεϊστικές θρησκείες ή υπάρχουν κλιμακώσεις;
Και οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν κάποιο σοβινιστικό περιεχόμενο. Κάτι βίαιο και εκβιαστικό. Λόγω της αλαζονείας τους περί θεϊκής προτίμησης εκδηλώνουν μια αξίωση απολυτότητας, η οποία αποκλείει εκ προοιμίου κάθε πραγματική ανοχή του διαφορετικού.
Ποιο είναι το κίνητρό σας γι' αυτή την τεράστια εργασία όλα αυτά τα χρόνια; Η αγανάκτηση;
Πράγματι, ποιο είναι το κίνητρο; Απλά και μόνο: η αδικία. Μια ανήκουστη αδικία, επί χιλιετίες, η οποία είναι πακεταρισμένη σε ψευδοευσεβή ρητά και σε ξεδιάντροπα ψεύδη. Θα τα βρείτε στις πολλές δεκάδες των βιβλίων μου.
Χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας ως αγνωστικιστή. Τι ακριβώς εννοείτε με αυτό;
Ως αγνωστικιστής αφήνω το ερώτημα για το θεό και για την αθανασία ανοικτό. Δεν απαντάω εκ προοιμίου αρνητικά, αν και μια άρνηση είναι πάρα πολύ πιθανή. Υποψιάζομαι με τον Shakespeare πολλά πράγματα μεταξύ ουρανού και γης, για τα οποία η σοφία μας ούτε να ονειρευτεί μπορεί, αλλά ταυτόχρονα θεωρώ αυτά τα ερωτήματα με τον Goethe αδύνατον να εξερευνηθούν, ο εγκέφαλός μας δεν επαρκεί. «Με τον ίδιο τρόπο», λέει ο Δαρβίνος, «θα μπορούσε ο σκύλος μου να προβληματίζεται για τη σοφία του Νεύτωνα» - χωρίς να θέλω να πω κάτι σε βάρος του σκύλου.
Ήσασταν παλαιότερα πιστός; Αν ναι, πότε και πώς προέκυψε η διάσταση;
Πιστός ήμουν όταν ήμουν παιδί. Στην ηλικία των 10 ετών ήθελα να γίνω παπάς. Στα 11 όχι πια. Στα 15 διάβασα Νίτσε και, ως φοιτητής, Σοπενχάουερ και Καντ. Αυτά αρκούσαν για να αποχαιρετήσω το χριστιανισμό. Ένα τελευταίο υπόλειμμα αμφιβολίας εξαφανίστηκε όταν τελείωσα τη συγγραφή του βιβλίου «Ο πετεινός λάλησε γι' άλλη μια φορά» (Abermals krδhte der Hahn), στο μεγαλύτερο μέρος συγκριτική θρησκευτική ιστορία. 25.000 ώρες εργασίας σε 5 χρόνια.
Δεν σήμαινε η εκκλησιαστική μεταρρύθμιση (Reformation) μια πρόοδο, έναν εξανθρωπισμό του χριστιανισμού;
Όχι, καθόλου! Σήμαινε τη συνέχιση των εγκλημάτων. Ο Λούθηρος αποκάλυψε, βέβαια, τις ιστορίες με τους αγίους ως μυθεύματα, αλλά στα μυθεύματα της βίβλου έμεινε πιστός. Επίσης στην πίστη για την ύπαρξη του σατανά, για τις «μάγισσες», στην εξολόθρευση των «αιρετικών». Έμεινε πιστός στον αντισημιτισμό, στη στρατιωτική θητεία, στη δουλοπαροικία, στο ρόλο των φεουδαρχών. Όλα αυτά μαζί ονομάζονται «μεταρρύθμιση».
Και στην Ελβετία; Ήταν ο Zwingli (Τσβίνγκλι) καλύτερος; (η εφημερίδα Weltwoche εκδίδεται στην πόλη του Zwingli, τη Ζυρίχη)
O Zwingli, ο οποίος για κάποιο διάστημα ήταν στρατιωτικός ιερωμένος, δεν ήθελε να ταυτίζεται με τον Λούθηρο, δυσανασχετούσε μάλιστα όταν οι παπικοί τον χαρακτήριζαν λουθεριανό. Ήταν λοιπόν αυτοδύναμος, ιδίως σε πρακτικά θέματα. Όπως ο Λούθηρος κρυβόταν πίσω από τους πρίγκιπες, ο Τσβίνγκλι κρυβόταν πίσω από το συμβούλιο της αυτόνομης πολιτείας της Ζυρίχης. Όπως ο Λούθηρος, καταπολέμησε τον ξεσηκωμό των αγροτών, όπως ο Λούθηρος, καταπίεσε τους «βαπτιστές» , όπως ο Λούθηρος (και όλοι οι καλοί χριστιανοί), υποστήριζε τους πολέμους. Όπως ο Λούθηρος, διέσπασε τη χώρα και επέπεσε, εδώ διαφέροντας βέβαια από τον Λούθηρο, ως εξολοθρευτής των καθολικών. Τελικά είχε τη σταθερή άποψη ότι «η εκκλησία μπορεί να ανανεωθεί μόνο με αίμα, όχι αλλιώς». Το αίμα έχει για όλους αυτούς μια όμορφη γεύση, κυρίως το αίμα των άλλων.
Και ο Καλβίνος; (εκκλησιαστικός μεταρρυθμιστής από τη Γενεύη, Γάλλος στην καταγωγή)
Αχ, αυτός ο ακραία αναίσθητος, αρρωστιάρης, κιτρινιάρης, μαυροντυμένος ασκητής, ο οποίος δεν είχε καμιά αντίληψη για τη φύση, ούτε για την τέχνη, ο οποίος απεχθανόταν τις γυναίκες, δεν έδειχνε καμιά απολύτως ευχαρίστηση για τη ζωή, αλλά μόνο ακόρεστη δίψα για την εξουσία και την άσπλαχνη επιβολή της «διδασκαλίας» του, μιας θεοκρατικής δικτατορίας. Τίποτα περισσότερο από ψυχρός φανατισμός, συστηματικός χαφιεδισμός, τιμωρία, εμπλοκή στα πιο ιδιωτικά και προσωπικά θέματα των πολιτών.
Μόνο η εκπληκτική αθλιότητά του, με την οποία αντιμετώπισε τον παλιό συναγωνιστή του Michael Servet, τον γιατρό και φυσιοδίφη. Τον άφησε να καταρρακωθεί στη φυλακή, λόγω κάποιας διαφορετικής αντίληψης στη «διδασκαλία» τους και στο τέλος τον άφησε να καίγεται για πολλή ώρα στην πυρά, ακούγοντας ο ίδιος τις κραυγές του βασανιζόμενου, μέχρι που έμεινε ένα κομμάτι κάρβουνο στο στύλο που τον είχαν δέσει.
Διακόσια χρόνια μετά αναγνωρίζει ο μεγάλος ιστορικός και διαφωτιστής Edward Gibbon ότι η θυσία του Servet τον συγκλόνισε «πολύ βαθύτερα από ότι ο θάνατος άλλων χιλιάδων στην πυρά της "Ιεράς Εξέτασης"». Αυτές τις ιδέες της "Ιεράς Εξέτασης" είχε υιοθετήσει ο Καλβίνος.
Μια κοινωνία άθεων είναι αυτόματα μια καλύτερη κοινωνία;
Όχι. Όχι εκ προοιμίου. Αλλά θεωρώ ότι πρέπει να επιδιώξουμε μια κοινωνία χωρίς θεό, χωρίς μύθους, χωρίς πολεμοχαρείς θρησκείες ψεύδους. Δεν ξέρω αν θα είναι καλύτερα, αν γίνουν όλα διαφορετικά. Ξέρω όμως ότι όλα πρέπει να αλλάξουν. Είμαι της άποψης με τον Lichtenberg: Πρέπει να αλλάξουν, αν επιθυμούμε να γίνουν καλά.
Τα φαινόμενα παιδεραστίας είναι καινούργιο φαινόμενο ή ανήκουν στην ιστορία της εκκλησίας;
Φυσικά δεν είναι κάτι καινούργιο η παιδεραστία. Υπάρχει στην εκκλησία από τότε που υπάρχει και η ίδια, ακόμα και νωρίτερα, στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Αν διαβάσουμε τις επιστολές του Παύλου, τις αυθεντικές και τις 6 χαλκευμένες, βλέπουμε εκεί, όπως και σε άλλα σημεία της «Καινής Διαθήκης» κάθε μορφής «αμαρτίες».
Συνδέονται οι «ανωμαλίες» των ιερωμένων με την αγαμία;
Πολύ πιθανό! Αν και το μεγαλύτερο μέρος των αγάμων δεν ασχολήθηκε ποτέ με την απαγόρευση του γάμου. Ξεπέρασε την απαγορευμένη μία σύζυγο με πολλές συντρόφους. Τον 8ο αιώνα περιγράφει ο άγιος Βονιφάτιος ότι είχε συλλάβει βράδυ στο μοναχικό κρεβάτι ιερωμένους με 4, 5, 6 ή και περισσότερες συντρόφους. Αργότερα υπήρξαν στη Βασιλεία, στη Λιέγη και αλλού, επίσκοποι με 2Ο, σε μια περίπτωση με 61 παιδιά.
Τα αντρικά μοναστήρια ήταν γεμάτα από γυναίκες. Και οι μοναχές ανταγωνίζονταν τις πόρνες. Το 13ο αιώνα αναστενάζουν ακόμα και οι πάπες για την αθλιότητα των ιερωμένων, τους χαρακτηρίζουν πιο ανήθικους από κάθε λαϊκό. Το 15ο αιώνα συμμετέχουν στη σύνοδο της Κωνσταντίας, στην οποία αποφασίστηκε η θανάτωση στην πυρά του Hus, εκτός από το άγιο πνεύμα και περί τις 7ΟΟ δημόσιες πόρνες, χωρίς να προσμετρώνται εκείνες που έφεραν μαζί τους οι άγιοι πατέρες.
Και οι ίδιοι οι πάπες;
Τον ίδιο αιώνα λειτουργούσε ο πάπας Sixtus IV., ο οποίος μεθόδευσε την οικοδόμηση της Capella Sixtina, διέθετε ένα πολύ αποδοτικό «οίκο ανοχής» και ο ίδιος είχε σεξουαλικές σχέσεις με την αδελφή του και μερικά από τα παιδιά του. Αυτός ακριβώς ο πάπας εισήγαγε το έτος 1476 τη γιορτή της «άμωμου συλλήψεως»! Φυσικά, οι σεξουαλικές δραστηριότητες των ιερωμένων συνεχίζουν αδιατάρακτα μετά τη σύνοδο του Τριδέντου. Ακόμα το έτος 1970 καταγγέλλει η καθολική «Ομάδα εργασίας του Μονάχου» τις σχεδόν συζυγικές σχέσεις και την εξαναγκασμένη υποκρισία καθολικών ιερωμένων.
Υποστηρίζετε λοιπόν την κατάργηση της αγαμίας;
Καθόλου! Εγώ υποστηρίζω, όπως οι πάπες, την αγαμία των κληρικών. Όποιος θέλει να είναι καθολικός κληρικός, να χορτάσει ολοκληρωτικά τον καθολικισμό του.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο χριστιανισμός είναι καλός, αλλά αυτό που δημιούργησε ο εκκλησιαστικός μηχανισμός είναι απορριπτέο;
Ναι, αυτό πιστεύουν πολλοί! Αλλά, πέρα από το γεγονός ότι στο χριστιανισμό δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα, πρωτότυπο -από τη γιορτή των Χριστουγέννων, μέχρι την ανάληψη: όλα αντιγραφή-, ήδη στον πρώτο τόμο της «Εγκληματικής Ιστορίας» περιγράφω σε 100 περίπου σελίδες τους αγώνες των Χριστιανών εναντίον των Εβραίων.
Εσείς είστε η καλύτερη απόδειξη για την ανεκτικότητα του χριστιανισμού. Στο μωαμεθανισμό θα είχατε προ πολλού μια φάτβα (ανάθεμα) στο λαιμό.
Και παλαιότερα στο χριστιανισμό θα είχα έναν αφορισμό, μια θηλιά στο λαιμό ή φωτιά στα πισινά - για πολλούς αιώνες! Σήμερα, να μην έχουμε ψευδαισθήσεις, μόνο η σχετική αδυναμία εμποδίζει τον κλήρο να συνεχίσει να καίει τους αντιπάλους του.
Ζούμε σε μια λαϊκή κοινωνία ή θεωρείτε τη θρησκεία έναν ακόμα σημαντικό παράγοντα;
Αρκεί να κοιτάξει κάποιος στην τηλεόραση για να διαπιστώσει, πώς κάνουν διάφοροι τεμενάδες στην εκκλησία και στους κληρικούς, ιδίως στους πάπες, πόσο χρόνο τούς διαθέτει και ποια σχόλια ακούγονται! Σκεφτείτε τι συμβαίνει στα παρασκήνια ...
Είναι δυνατόν να μετρηθούν τα θύματα του χριστιανισμού;
Αν προστεθούν στα άμεσα θύματα -εθνικοί, εβραίοι, μουσουλμάνοι, «αιρετικοί», «μάγισσες», ιθαγενείς κ.ά.- και όλα τα έμμεσα θύματα, π.χ. οι νεκροί των μεγάλων πολέμων του 20ου αιώνα, στους οποίους συνέβαλαν ενεργά όλοι οι εκκλησιαστικοί παράγοντες, σε όλες τις πλευρές, τότε πρέπει να καταλήξουμε σε ένα αριθμό της τάξης πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων - αποσιωπώντας τώρα τα ζώα που θυσιάστηκαν.
Μια στιγμή! Θεωρείτε για τα θύματα των δύο παγκόσμιων πολέμων υπεύθυνη την εκκλησία; Το κομμουνιστικό καθεστώς στη Σοβιετική Ένωση ήταν αθεϊστικό, αλλά και οι Ναζιστές ήταν ενάντια στην εκκλησία. Οι χριστιανοί ήταν στην πλειοψηφία τους στην πλευρά των θυμάτων ή τάχθηκαν κατά του ολοκληρωτισμού.
Αυτά είναι περίπου σωστά. Παρ' όλα αυτά, και αυτό είναι το αίσχος, οι εκκλησίες, η καθολική, η προτεσταντική, η ορθόδοξη, συνήργησαν με τα καθεστώτα που πολεμούσαν, σε όλες τις πλευρές και πολύ στενά.
Ποιος ήταν, για παράδειγμα, ο ρόλος του πάπα τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο;
Ο Πίος X., δραστήριος αντισλαβιστής, σχεδόν έσπρωξε την Αυστρία σ' αυτό τον πόλεμο. Και ο γενικός γραμματέας των καρδιναλίων, Merry del Val, ήλπιζε λίγο πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, ότι η μοναρχία, επί λέξει, «θα φτάσει μέχρι τα άκρα». Υπάρχουν έγγραφα στοιχεία για όλα αυτά. Και χιλιάδες επί χιλιάδων εμετικών κηρυγμάτων στα στρατόπεδα, προέτρεπαν τους στρατιώτες σε όλες τις πλευρές των μετώπων, για μια πολεμική καταιγίδα, για μαζικές δολοφονίες των αντιπάλων.
Γιόρταζαν τα εκατομμύρια των νεκρών ως «άνοιξη των λαών», «φθινοπωρινή επέλαση», το κροτάλισμα των ριπών έπαιρνε μεταφυσική σημασία ως «λειτουργική μελωδία», τα κανόνια ήταν «βροντή του ελέους», οι τάφροι προστασίας ονομάζονταν «σπήλαια της Γεσθημανής», το πεδίο μαχών ήταν ο «Γολγοθάς» - προφανώς των άλλων! Οι χριστιανοί ήταν εκεί, σε όλες τις πλευρές, ήταν θύματα και θύτες, και τα δύο!
Το 2ο παγκόσμιο πόλεμο;
Καταρχάς είχε αναγνωρίσει ο πάπας όλες τις φασιστικές συμμορίες στην Ιταλία, τη Γερμανία, στην Ισπανία και, το πιο αποτρόπαιο, της Κροατίας, την οποία συμμορία βοήθησε να καταλάβει την εξουσία. Στις αρχές του 2ου παγκόσμιου πολέμου απειλούσε ο Πίος XII. τα «εκατομμύρια καθολικών στρατιωτών στο γερμανικό στρατό»: «Έχετε ορκιστεί, πρέπει να παραμείνετε υπάκουοι!» Διατυμπάνιζε, χωρίς να ερωτηθεί, ότι ο Χίτλερ ήταν ο νόμιμος ηγέτης της Γερμανίας και κάθε καθολικός γινόταν αμαρτωλός, αν δεν υπάκουε στις διαταγές του. Αυτός ακριβώς ο πάπας, ακόμα στη μέση του πολέμου, δεν έδειχνε μόνο θερμότατη συμπάθεια για το ναζιστικό καθεστώς, αλλά επίσης, επί λέξει, «θαυμασμό για τις λαμπρές ικανότητες του Φύρερ». Μάλιστα, του έστειλε μήνυμα με δύο αντιπροσώπους (Nuntius) ότι εύχεται στον Φύρερ «τίποτα λιγότερο από τη νίκη!»
Γιατί λέτε συνέβη αυτό; Φόβος, προσαρμογή; Ή μήπως ακολουθούσε δικούς του σκοπούς;
Ο Πίος XII. -κάτοχος μιας περιουσίας 8Ο εκατομμυρίων μάρκων σε χρυσό και συνάλλαγμα- ήλπιζε να πετύχει με τον Χίτλερ και με 25.000 νεκρούς ημερησίως, το μεγάλο στόχο του Βατικανού, αυτό που δεν κατάφερε να πετύχει ο προκάτοχός του με τη συνεργασία των Αψβούργων (αυστριακός αυτοκράτορας) και τον Χοεντσόλερν (γερμανός αυτοκράτορας) στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο: τον έλεγχο των Βαλκανίων από τους καθολικούς και την υποταγή της ρωσο-ορθόδοξης εκκλησίας.
Πώς αντέδρασε η ρωσο-ορθόδοξη εκκλησία;
Φυσικά, πέρασε αμέσως στο πλευρό της αθεϊστικής Σοβιετικής Ένωσης, στο πλευρό του Στάλιν. Αφού πάντα ενδιαφέρει, είτε καθολικοί, είτε προτεστάντες, είτε ορθόδοξοι, ένα και μοναδικό πράγμα: εξουσία, εξουσία, εξουσία! Έτσι κάλεσε τον πληθυσμό για ενεργή υποστήριξη του Στάλιν και τελούσε λειτουργίες για τη νίκη του Κόκκινου Στρατού. Μια σύνοδος 46 επισκόπων ευχήθηκε στον «πολυαγαπημένο μας ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν πολλά χρόνια ζωής».
Κάνει η θρησκεία τους ανθρώπους αυτόματα ηλίθιους; Ή μπορεί και να εξευγενίσει τον άνθρωπο;
Δεν ξέρω, ίσως και να εξευγενίζει καμιά φορά. Κυρίως αυτούς, οι οποίοι θα γίνονταν ευγενέστεροι κι από μόνοι τους. Αλλά, οι «καλοί χριστιανοί» είναι οι πιο επικίνδυνοι, γιατί αξιοποιούνται για να θεωρηθεί ευγενής και ο χριστιανισμός. Πάντως, παλαβές ιδέες πίστης προκαλούν «βλακεία».
Τι θα απαντούσατε σε ένα παιδί που θα σας ρωτούσε, τι είναι η εκκλησία;
Με τον Νίτσε θα απαντούσα: Είναι ο λάκκος και το μνήμα του «θεού». Η πετρωμένη ανάμνηση σε κάτι, το οποίο πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ.
Ασχοληθήκατε στη ζωή σας με ένα πολύ εκτεταμένο συγγραφικό έργο. Θα το επαναλαμβάνατε, αν είχατε τη δυνατότητα της ηλικίας;
Στο ένα ή στο άλλο σημείο θα το έκανα κάπως διαφορετικό, καλύτερο, τυπικά καλύτερο. Και κατά προτίμηση δεν θα είχα αγωνιστεί ενάντια σε κάτι, αν και η καταπολέμηση της χριστιανικής θρησκείας είναι απαραίτητη, αλλά θα είχα αγωνιστεί για κάτι: για την απελευθέρωση των ζώων. Αυτά που τους έχουμε κάνει στη διαδρομή των χιλιετιών αποτελούν το μεγαλύτερο έγκλημα στην πορεία της Ιστορίας - υπάρξεις που αισθάνονται όπως εμείς, που χαίρονται και λυπούνται μαζί μας, ενώ εμείς τα εκτρέφουμε για να τα σφάξουμε και να τα φάμε! Πρόκειται για τεράστιο έγκλημα απανθρωπιάς. Όσο σκέφτομαι αυτά τα πράγματα, μου έρχεται να τρελαθώ.
Απασχολεί κάποιον όπως εσείς, ο οποίος δεν πιστεύει στην αιώνια ζωή, το πεπερασμένο της ύπαρξης και το οριστικό του θανάτου;
Ναι! Αυτά τα θέματα με απασχολούν, είμαι μεγάλος, σκοτεινιάζει τη στιγμή που το φως είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Αλλά, προτιμώ να πεθάνω με χίλιες αμφιβολίες, παρά σε κατάσταση ευφορίας με αντάλλαγμα ένα ψέμα.
Έχετε ένα όραμα;
Κάποτε με χαρακτήρισε η μητέρα μου «πεισματάρη ονειροπαρμένο». Με την ενηλικίωσή μου είχα το όραμα της προόδου, ενός δίκαιου κόσμου. Τώρα έχω μόνο ένα όραμα: να μην μπορούν πια πολιτικοί και παπάδες να διαταράξουν τον κόσμο παρά μόνο να μας κάνουν να γελάμε.
(Στέλιος Φραγκόπουλος, Stelios Frangopoulos)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε κατοικους Ελλαδος ΔΕΝ γινονται δεκτά τα γκριγκλις.
Εαν ειστε κατοικος εξωτερικου και δεν μπορειτε να χρησιμοποιησετε Ελληνικο αλφαβητο, θα μεταφραζω εγω τα σχολια και θα τα παραθετω διπλα η κατω απο το δικο σας.
Σχολια σε αλλη γλωσσα επιτρεπονται.