Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ: «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ»

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΠΙΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΕΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΘΕΟΛΟΓΩΝ ΠΑΥΛΟΥ
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον Ιερώνυμο … ο Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη».   Έρασμος

«Τω αγνώστω θεώ». Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».
Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:


- Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.
- Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Σαουλ [Παύλος].
Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος, Έτσι με ξερό λαρύγγι.
Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.
Ρωμαϊκός βωμός, αφιερωμένος στον «άγνωστο θεό».
Ρωμαϊκός βωμός, αφιερωμένος στον «άγνωστο θεό»
Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς  χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται: «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει: «Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το  νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κύτταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη.
Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν  «τα παιδιά οι θεολόγοι»:  Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.
Τον υπερευγενικό αυτό σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» =  Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).
Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε: «… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.
Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.
Ίσως στην τελευταία  αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει.
Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα. Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.
Βασδέκης Ν. Σταύρος.  st.vasdekis@gmail.com
Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ(http://www.davlos.gr/webfiles/yearspec.php?id=7452&kod=13379&page=54)
Ο Μιχάλης έγραψε, το παρακάτω σχόλιο:
“Διατυμπανίζεται πως οι αρχαίοι Έλληνες είχαν βωμό αφιερωμένο στον άγνωστο θεό, επειδή …; λένε, περίμεναν κάτι άλλο. Αυτό μπορεί να σταθεί μόνο με άγνοια της ιστορίας με έλλειψη ενδιαφέροντος για έρευνα και με ευκολοπιστία χωρίς αποδείξεις. Και να πως έχουν τα πράγματα μέσα από ιστορικές πηγές.
Με το όνομα Κυλώνειον άγος έμεινε γνωστή στην ιστορία μια σειρά από δεινοπαθήματα και θεομηνίες που έπληξαν την αρχαία Αθήνα και που αποδόθηκαν στην οργή των θεών για τη σφαγή των οπαδών του Κύλωνα που συνέβη κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες.
Μετά την εφαρμογή της Δρακοντιας νομοθεσίας μεγάλη μερίδα της Αθηναϊκής κοινωνίας ήταν έντονα δυσαρεστημένη λόγω της αυστηρότητας των νόμων. Τότε ο Κύλων που ανήκε στη τάξη των ευγενών, είχε αναδειχθεί ολυμπιονίκης και ήταν γαμπρός του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη επεχείρησε να δώσει τέλος. Είχε μάλιστα πάρει και χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που έλεγε: «εν του Διός τη μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν» (Θουκ. Α’ 126, 4). Θεώρησε ότι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν τα Ολύμπια (κατά πάσα πιθανότητα όμως το Μαντείο αναφερόταν στα Διάδια).
Κατά την διάρκεια της εορτής των Ολυμπίων επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης. Εκμεταλλευόμενος τη συνήθεια αυτή αλλά και τη δυσαρέσκεια εκείνη των Αθηναίων, μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 620 π.Χ., (κατ΄ άλλους το 612). Δεν επέτυχε όμως την ολοκλήρωση του σκοπού του γιατί ο τότε επώνυμος αρχων της Αθήνας ο Μεγακλής που ανήκε στην ισχυρή οικογένεια τωνΑλκμαιωνιδων αντέδρασε δραστήρια και πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα, Μέγαρα τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στον βωμό της Πολιάδας Αθηνάς. Τότε όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν προστατευόμενοι των θεών και συνεπώς ήταν απαραβίαστοι.
Το έγκλημα αυτό των ικετών προκάλεσε τη φρίκη των Αθηναίων και τη γενική κατακραυγή και εκτός της Αθήνας, και οι δε Αλκμαιονίδες θεωρήθηκαν “εναγείς”, ενώ αντίθετα οι συμπάθειες στράφηκαν προς τον Κύλωνα. Του γεγονότος αυτού επακολούθησε σειρά στάσεων και ταραχών μέχρι το597 π.Χ. που ανέλαβε ο Σόλων να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη παρακαλώντας τους “εναγείς” να υποβληθούν οικειοθελώς στη κρίση τριακοσιομελούς δικαστηρίου που θα αποφασίσει σχετικά. Οι Αλκμαιονίδες προ αυτής της κατακραυγής δέχτηκαν και το δικαστήριο εκείνο με κατήγορο τον Μύρωνα τον Φλυέα τους καταδίκασε σε εξορία. Αποφάσισε μάλιστα να εκταφούν όσοι εν τω μεταξύ είχαν πεθάνει και να θαφτούν έξω από τη πόλη.
Αν και εκτελέστηκε η απόφαση εκείνη το αγος εξακολουθούσε να υφίσταται και φοβερή ασθένεια, λοιμός έπληξε την Αθήνα, με πολλούς θανάτους, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Τότε λέγεται πως πάνω από τη πόλη εμφανίσθηκαν να πλανώνται ψυχές νεκρών (φαντάσματα) και ένας δεισιδαίμονας φόβος κατέλαβε τους Αθηναίους. Την ίδια περίοδο ο Κύλωνας ξεσήκωσε τους Μεγαρείς εναντίον των Αθηναίων και κατάφεραν να καταλάβουν την Σαλαμίνα προκαλώντας καταστροφές και στην υπόλοιπη Αττικη.
Μετά απ΄ αυτά ρωτήθηκε το Μαντείο των Δελφών το οποίο και έδωσε εντολή να γίνει πλήρης καθαρμός υπό τις οδηγίες του τότε φιλόσοφου αλλά και ιερέα Επιμενιδη που έμενε όμως στην στη Φαιστό στην Κρήτη. Τότε στάλθηκε στη Κρήτη εσπευσμένα ο Αθηναίος Νικίας ο Νικαράτου με ιερό πλοίο, πιθανώς τη Πάραλο ο οποίος προσκάλεσε τον Επιμενίδη στην Αθήνα πράγμα που δέχθηκε και τον ακολούθησε. Σημειώνεται πως μόλις ο Επιμενίδης έφθασε στο λιμένα της Μουνιχίας, και αντίκρισε τον λόφο της Μουνιχίας προφήτεψε τον πραγματικό κίνδυνο της Αθήνας.
Ο Επιμενίδης φθάνοντας στην αρχαία Αθήνα και βλέποντας τον χώρο έδωσε αμέσως εντολή να συγκεντρώσουν πάνω στον Αρειο Παγο μαύρα και λευκά πρόβατα τα οποία στη συνέχεια άφησαν ελεύθερα διατάζοντας να τα παρακολουθούν και όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Μετά την εκτέλεση των οδηγιών αυτών του Επιμενίδη οι θεοί μαλάκωσαν και το άγος εξέλιπε. Οι Αθηναίοι τίμησαν ιδιαίτερα τον Επιμενίδη προσφέροντάς του μεγάλες αμοιβές και δώρα πλην όμως εκείνος αρκέσθηκε μόνο σε ένα κλώνο ελαίας.
Και εδώ οφείλουμε να συμπληρώσουμε μια λεπτομέρεια στην παραπάνω πραγματική ιστορία που παραλείπεται (εσκεμμένωςWink. Μια παράληψη η οποία στηρίζει το μύθευμα του Παύλου και των υποστηρικτών αυτού, περί βωμού προς τον άγνωστο θεό. Βεβαίως και υπήρχαν βωμοί προς τον άγνωστο θεό. ΟΧΙ όμως για τον λόγο που υποστηρίζουν κάποιοι. Είδαμε πιο πάνω πως η εντολή του Επιμενίδη ήταν «όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών (των προβάτων) εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Αυτό που παραλείπεται είναι ότι ο βωμός που θα ιδρύεται (κατ εντολή του Επιμενίδη) θα ιδρύεται προς τιμήν του θεού ο οποίος έχει ναό κοντά στο σημείο του νεοϊδρυθέντος βωμού. Σε αρκετά από τα σημεία αυτά δεν υπήρχε κοντά ναός και έκριναν, στους απομακρυσμένους βωμούς, να μη δοθεί κάποιο όνομα ώστε να μην αδικηθεί κάποιος θεός και για την αποφυγή λάθους ονομάστηκαν «τω αγνώστω θεώ».
Απόσπασμα από το εκδοθέν στη Βιέννη της Αυστρίας το 1816, βιβλίο του λογίου Αθανασίου Σταγειρίτη “Ωγυγία ή Αρχαιολογία”, στο κεφάλαιο “Περί των Αγνώστων Θεών”. Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε το 2000 σε φωτογραφική ανατύπωση από το πρωτότυπο,  από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σε κατοικους Ελλαδος ΔΕΝ γινονται δεκτά τα γκριγκλις.
Εαν ειστε κατοικος εξωτερικου και δεν μπορειτε να χρησιμοποιησετε Ελληνικο αλφαβητο, θα μεταφραζω εγω τα σχολια και θα τα παραθετω διπλα η κατω απο το δικο σας.
Σχολια σε αλλη γλωσσα επιτρεπονται.